La petite Mort *

Omdat in april 1975 mijn jaren des onderscheids reeds enigszins onderweg waren, maar ik nog wel thuis in Haarlem woonde, was ik, wegens ontstentenis van een fatsoenlijke hi-fi-installatie, voor de informatie over recente ontwikkelingen op muziekgebied vooral afhankelijk van mijn eenogige radio die soms wel, maar soms ook niet, beluisterbare signalen doorgaf. Daarnaast was onzeMeer lezen over “La petite Mort *”

E-mail aan mijn lieve vriend P.: “What am I supposed to do now?!”

Lieve P., Zondagmiddag 31 januari 2021, dus nu ben jij weer aan de beurt. Niet dat ik veel hemelbestormends te melden heb, maar ik vind het leuk om iets van me te laten horen. De dag van vandaag maakt zijn naam waar: als ik vanuit het raam, hier bij Edna, de Westertoren wil bekijken moetMeer lezen over “E-mail aan mijn lieve vriend P.: “What am I supposed to do now?!””

De jeugd van tegenwoordig

Vanaf de dag dat ik kennismaakte met het werk van Harma Heikens (ergens in 1992, meen ik, op een tentoonstelling in de Amsterdamse kunstenaarssociëteit Arti & Amicitiae), heb ik haar werk gevolgd, werken van haar verworven en haar persoonlijk leren kennen.Hoewel de grote privé- en institutionele collecties altijd om haar werk zijn blijven heen draaien,Meer lezen over “De jeugd van tegenwoordig”

Een “must” voor hen die soms niet in optimisme geloven … (1): “Better Days”

Oorspronkelijk publiceerde ik dit bericht op 20 juli 2020, maar het heeft aan geldigheid gewonnen. “We” zijn eindelijk van Trump af en “we” krijgen een avondklok. Aanbevolen voor elk moment van de dag, maar zeker tussen 20.30 uur en sogges vroeg. Dit nummer dient, zoals David Bowie achterop de hoes van Ziggy Stardust schreef, toMeer lezen over “Een “must” voor hen die soms niet in optimisme geloven … (1): “Better Days””

Een eigen winkel …

Enige jaren geleden stond ik in een kassarij op mijn beurt te wachten. Voor me was een meisje van een jaar of achttien, een jonge vrouw dus, aan het afrekenen. Ze had zo’n enorme warenhuiskar vol met spullen geladen die ze samen met haar vader op de lopende band plaatste. Omdat ik me altijd overalMeer lezen over “Een eigen winkel …”

Honderd Dronken Cardiologen

In de bundeling uit 1995 van fraaie gesprekken met cabaretiers over hun vak, spreekt Coen Verbraak ook met Martine Bijl. Martine vond ik, al ontmoette ik haar nooit, éen van de spitsvondigste vrouwen van Nederland en, voor zover mijn kennis reikt, stak ze ook de meeste vrouwen van buiten onze landsgrenzen naar de kroon. AmyMeer lezen over “Honderd Dronken Cardiologen”

LEAVING ON A JET PLANE

Door een zwaar katholieke en vermoedelijk impotente apotheker, vrijwel zeker pedofiel van geest, van toen reeds oudere leeftijd (met een eigen, door de bisschop ingewijd kapelletje in een relatief minuscule flat in het Haarlemse Schalkwijk), zijn mijn iets jongere broer en ik eens door hem meegenomen op een vluchtje in een Cessna, of een vergelijkbaarMeer lezen over “LEAVING ON A JET PLANE”

Bij Gebrek aan Beter

Judith … KijkHier is een bundel van Herzberg,Niet alles aait je en somsKan ik met meer of minder toe MaarIn het begin toen het begonIs wel een mooie zinEvenals de hunkering naar Au WaaromKan Angst niet later opstaanOf vroeger naar bed gaanWanneer kraait een middaghaan? PST V o… aan .oor iemandliever wantmisstaat niemandmisligt, hapert?o aanMeer lezen over “Bij Gebrek aan Beter”

E-mail aan lieve vriend P. – “Een wel heel oud, maar wonderbaarlijk mooi lied”.

Ik kom erop dankzij éen van mijn favorietste muziekmakers: Jack White (van The White Stripes, je weet wel, die eigenlijk Gieles heet, maar dan Gilles, dus maar éen letter verschil) en ik ben er erg door geroerd.Het gesprek tussen Jack White en Conan O’Brien, al begint het een beetje stug, is ook erg de moeiteMeer lezen over “E-mail aan lieve vriend P. – “Een wel heel oud, maar wonderbaarlijk mooi lied”.”

Over het Openen van Ramen

(Long as I can see the light) Het is eind maart en ik zit op een terrasbank op een rustiek pleintje in Amsterdam-Zuid; in De Pijp, eigenlijk. Het cafeetje waar mijn terras bij hoort is onderdeel van een fraai Amsterdamse Schoolcomplex van zo’n vijftig bij twintig meter, opgeleverd in 1920 en ontworpen door de onvermijdelijkeMeer lezen over “Over het Openen van Ramen”