Een “must” voor hen die soms niet in optimisme geloven … (20): “Lijpe Harry”

Nu ik met dit nummer aankom staat het eenieder vrij om tegen mij te zeggen: “Hans, je moet, in deze categorie, wel een beetje snoeien” Zoals aan die alsmaar wilder uitbottende Glansmispel met zijn mooie buitenste rode blaadjes die soms geeneens geen bloemen geeft of de Liguster (die zijn eigen vlinder heeft, alhoewel hieronder beslist niet op ligustergroen gefotografeerd want het blad lijkt meer op dat van de esdoorn, de maple leaf, die in in het rood de Canadese vlag siert):

De ligusterpijlstaart (foto Olaf Leillinger)

Daar heeft Eenieder gelijk in.
Dit lied is echter een soort dubbelloopsgeweer waarbij het ene schot hagel het pessimisme en het andere het optimisme vertegenwoordigt. Daarnaast is het, door compositie en uitvoering, opwekkend en hilarisch (en ook zeer zorgvuldig). Tegelijkertijd is het de vraag of het nou sugar coated treurnis is, of salt coated geluk. Soms, zoals ik wel vaker meld, weet ik het gewoon niet. Mondiaal ken ik er geen equivalent van, in ieder geval.
Ik probeer steeds uit te stellen om jullie hier met deze Armand (god (hij was duidelijk atheïst) wat heeft hij toch fantastische composities geschreven, even zo goed als Boudewijn de Groot/Lennaert Nijgh) te confronteren, want ik wil er eigenlijk veel meer omheen lullen. Misschien komt dat later nog wel een keer, dus vooruit dan maar, bij deze, veel plezier en geluk ermee, au revoir, vaarwel, tot gauw, &c.

Gepubliceerd door hnsgls

Het is me intussen, omdat het me inviel, duidelijk geworden dat ik vignetten schrijf. Geen korte verhalen. Een soort broche, dus, of een dasspeld of een oorbel die ik aan mijn leven vastprik. Dat er thematisch weinig touw aan vast te knopen valt neem ik op de (ver)koop toe. Terugkerende gegevens zijn de beeldende kunst, architectuur, de liefde, taal en mijn wens om zoveel mogelijk zaken in het leven met elkaar te verbinden. Daarnaast publiceer ik af en toe een e-mail die ik aan deze of gene schrijf of heb geschreven. Mijn profielfoto is dertig jaar oud en een deel van een portret van drie galeriehouders, Milco, Adriaan en mezelf, dat in 1990 gemaakt werd door Paul Blanca. Speels doel van Paul was, denk ik, om ons er zo ijdel mogelijk op te zetten en dat lukte goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: