Een “must” voor hen die soms niet in optimisme geloven … (7): “The Weight”

Okay, nu voor degenen die vooral, bij prachtmuziek, van de bewegende beelden houden, het geweldig in elkaar gemonteerde “The Weight”. Een song vijftig jaar geleden voor het eerst gemaakt (want daarvoor bestond het nog niet en daar moeten we, net als bij andere grote (en kleine) kunstwerken, steeds bij stilstaan) door The Band.
Ik begrijp dat dit een aflevering is uit een serie waarin mondiale samenwerking tussen muzikanten in een uitvoering van een briljant lied voorop staat.
Of dit lied nou wel precies voldoet aan de bij een gepensioneerde notaris vastgelegde uitgangspunten voor Het Optimistische Zondagslied (HOZ) weet ik niet, betwijfel ik, maar de video is wel zo voortreffelijk, hoopvol en diep, diep ontroerend en mooi dat ik hem (haar) er toch maar tussen prop. Dan hebben de kijkertjes ook eens wat en begeleid door mooie muziek als een extraatje.
Eigenlijk is het ook best wel een lied dat je opgewekt kan zingen wanneer je van je werk op weg bent naar huis, zoiets …
Verder wil ik met iedereen de degens kruisen die beweert dat Ringo Starr (net 80 geworden al ziet hij eruit als 63, net als ik, maar ik bén ook 63) een middle of the road drummer is (oh, die Engelse bijvoeglijkheid brengt me ineens op een ander idee voor deze reeks, maar dat blijft nog effekes een verrassing).

Die gezamenlijke muziek-serie is wel prachtig hoor. Nu beland ik, na andere indrukwekkende uitvoeringen, in ene in “Take Me Home” van John Denver, waar ik, waarschijnlijk als verrassing voor veel Nederlandse huisvrouwen, ook een groot fan van ben: Shaken and Stirred, dus.

Gepubliceerd door hnsgls

Het is me intussen, omdat het me inviel, duidelijk geworden dat ik vignetten schrijf. Geen korte verhalen. Een soort broche, dus, of een dasspeld of een oorbel die ik aan mijn leven vastprik. Dat er thematisch weinig touw aan vast te knopen valt neem ik op de (ver)koop toe. Terugkerende gegevens zijn de beeldende kunst, architectuur, de liefde, taal en mijn wens om zoveel mogelijk zaken in het leven met elkaar te verbinden. Daarnaast publiceer ik af en toe een e-mail die ik aan deze of gene schrijf of heb geschreven. Mijn profielfoto is dertig jaar oud en een deel van een portret van drie galeriehouders, Milco, Adriaan en mezelf, dat in 1990 gemaakt werd door Paul Blanca. Speels doel van Paul was, denk ik, om ons er zo ijdel mogelijk op te zetten en dat lukte goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: