Om mijn waardering aan C. Stip te laten blijken …

Hoewel ik dol ben op poëzie (dat is een halve waarheid, want ik geloof er liever in dan dat ik het lees) weet ik er maar weinig van. Toen ik nog de sterren van het hockeyveld speelde (ook gelul van de bovenste plank) zwelgde ik met schoolgenoten en een enkele docent in het werk van Rutger Kopland. Die kon zelf ook heel mooi voorlezen uit eigen werk, betrokken, jonge sla. Maar toen ik hem, na zo’n lezing een keer wat langer sprak bleek hij precies dezelfde voorkeuren voor beeldende kunst te hebben als zoveel Nederlandse literatoren kenmerkt: ietwat precies, niet te los, figuratief, de derde klas middelbare school-filosofie van Harry Mulisch, zeg maar, maar dan beeldend.

Stilstaan is een extreme vorm van lopen, had ik op jonge leeftijd reeds geformuleerd, want je moet ergens beginnen. Daarna kwamen, althans binnen mijn blikveld, Mulisch met “De wijn is drinkbaar dankzij het glas” en Kopland met “Weggaan is een vorm van blijven”.

De vrolijke, maar zeer verfijnde huppelverzen schrijvende dichter C. Stip vermeed dergelijke semi-filosofische constructen al waren (en zijn) ze beslist niet zonder betekenis. Ter gelegenheid van het hieronder aangehaalde gedicht voeg ik gratis een illustratie toe, namelijk die van een specifieke vink, de vernoemde zogenaamde kruisbek, want niet iedereen kent die vogel, al spreekt de naam voor zich bij het waarnemen van dit ornithologisch fenomeen.

Op een kruisbek

Een grote kruisbek te Maastricht
beminde zeer zijn achternicht.
Doch toen een oom met ouder rechten
het met die kruisbek uit wou vechten
sprak deze met een breed gebaar:
‘Hou jij je grote kruisbek maar’.

Gepubliceerd door hnsgls

Het is me intussen, omdat het me inviel, duidelijk geworden dat ik vignetten schrijf. Geen korte verhalen. Een soort broche, dus, of een dasspeld of een oorbel die ik aan mijn leven vastprik. Dat er thematisch weinig touw aan vast te knopen valt neem ik op de (ver)koop toe. Terugkerende gegevens zijn de beeldende kunst, architectuur, de liefde, taal en mijn wens om zoveel mogelijk zaken in het leven met elkaar te verbinden. Daarnaast publiceer ik af en toe een e-mail die ik aan deze of gene schrijf of heb geschreven. Mijn profielfoto is dertig jaar oud en een deel van een portret van drie galeriehouders, Milco, Adriaan en mezelf, dat in 1990 gemaakt werd door Paul Blanca. Speels doel van Paul was, denk ik, om ons er zo ijdel mogelijk op te zetten en dat lukte goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: