E-mail aan goede vriend H. – 14 juni 2020

Verdomme H.,
Wat een ellendig bericht! Ik bedoel dat je genoodzaakt bent om er die inhoud in te stoppen. Het bericht zelf is lief en vol aandacht voor mij. Maar denk maar niet aan mij. Wat moet ik zeggen? Ik heb enorm met je te doen en maak me natuurlijk al een tijdje zorgen; naar nu blijkt terecht. Ik wilde dat ik iets voor je kon doen, maar gezien je huidige omstandigheden zit er zelfs geen opwekkend gesprek in. Laat maar weten …Voor L. zal het ook wel niet gemakkelijk zijn. Als zij een keer aan de telefoon wil huilen of stoom wil afblazen ben ik er klaar voor, al hoop ik dat jullie andere alternatieven om je heen hebt dan ik.
Mededelingen als Hou je Haaks slaan in dit geval natuurlijk nergens op. Vanaf een afstand sla ik maar mijn armen om je heen. 9 Juli is niet zover weg meer, al begrijp ik dat je niet uitziet (sorry!) naar een dergelijke ingreep. Wat je misschien opvrolijkt, al doet ruzie dat nooit, is de wetenschap dat ik die de afgelopen dagen wel degelijk met Rob S. heb gehad, maar daar vertel ik je nog wel een keer over.
Heel veel sterkte, lieve vriend, ook voor L., en als ik met wat dan ook kan helpen om je buiten het bereik van het afvoerputje te houden dan moet je het maar laten weten (de poezen water geven, de bibliotheek op kleur rangschikken, het tapijt van Hans H. bijschilderen of de roeden in het trappenhuis poetsen).
Luv, Hans

Gepubliceerd door hnsgls

Het is me intussen, omdat het me inviel, duidelijk geworden dat ik vignetten schrijf. Geen korte verhalen. Een soort broche, dus, of een dasspeld of een oorbel die ik aan mijn leven vastprik. Dat er thematisch weinig touw aan vast te knopen valt neem ik op de (ver)koop toe. Terugkerende gegevens zijn de beeldende kunst, architectuur, de liefde, taal en mijn wens om zoveel mogelijk zaken in het leven met elkaar te verbinden. Daarnaast publiceer ik af en toe een e-mail die ik aan deze of gene schrijf of heb geschreven. Mijn profielfoto is dertig jaar oud en een deel van een portret van drie galeriehouders, Milco, Adriaan en mezelf, dat in 1990 gemaakt werd door Paul Blanca. Speels doel van Paul was, denk ik, om ons er zo ijdel mogelijk op te zetten en dat lukte goed.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: